رد بطلان یاوه گویان


حقیقت قیام اما حسین(ع) از نگاهی دیگر:

همیشه دشمنان اسلام به منظور شبهه افکنی، تلاش کرده اند تا قیام امام حسین را که پایه ای برای اسلام است، زیر سوال ببرند. به این منظور دو ایراد بی اساس گرفته اند:

1-     حسین طالب قدرت و مقام بود و به همین جهت دست به قیام زد.

2-     حسین به اجبار وارد معرکه شد پس او قصد مبارزه با ظلم را نداشته است.

جواب: این تناقضی است که خدا این ابله ها را به آن دچار کرده است.

در واقع امام دست به قیام زد تا حکومت اسلامی را از دست دشمنان و ناپاکان و نادرستان به در آورد. قدرت را که امانتی الهی و برای مردم بود از چنگال شیاطین بیرون بیاورد پس قیام امام برای حکومت و قدرت بوده و در این شکی نیست همین یاوه گویان هم خود دنبال حکومتند و این حرف ها را نه برای آگاه کردن کسی بلکه برای رسیدن به حکومت می زنند منتها حکومت و خلافت حق امام است و امام حسین صاحب این حق در زمان خود بوده. 

در جواب دیگر یاوه گویان باید گفت که بله امام زمانی قیام را شروع کرد که مردم طالب بودند و چون مردم از ایشان خواستند حضرت هم به پا خواستند و این اتفاقا جوابیست بر یاوه گویانی که حضرت را طالب مقام و قدرت می دانند. آن چه در سیره ی همه ی ائمه و از جمله امام حسین مشهود است این که آنان با هر جریان براندازی موافق نبوده اند و اینطور نبوده که هر کس بیاید و بگوید من می خواهم حکومت ظلم را از میان بردارم با او موافقت کنند. مبارزه با ظلم شرایطی دارد مبارز هم شرایطی دارد مگر بنی عباس حکومت ظلم بنی امیه را سرنگون نکردند آیا خود عدالت کردند یا این که روی امویان را سفید کردند؟ یک از شرایط مهم برای ظلم ستیزی در روش امامان (ع)، آمادگی مردم بوده نه آمادگی بیرونی و فیزیکی که همیشه مهیاست بلکه آمادگی درونی و شخصیی. در دنیا خیلی حرکت های به ظاهر انقلابی رخ داده و شاید هم رخ دهد آیا همه به سرانجام درستی رسیده اند؟ خیر چون انقلاب کنندگان خود به انحراف رفته اند در واقع آن ها انقلاب درون را انجام نداده می خواهند دیگران را درست کنند جامعه را درست کنند که نمی شود مثل الان که هزار مدل کمونیست و لیبرالیست غرب زده و ساواکی مدعی انقلاب و آزادی و عدالت و ... برای مردمند؛ بنابراین می بینیم که ائمه جز در زمان امام حسین دست به قیام نزدند. قیام امام حسین نیز به اصرار مردم بود و این اصرار خود دلیلی است که ایشان شیفته ی قدرت نبودند وگرنه پذیرش رهبری قیام را به اصرار نمی رساندند اما ایشان آمادگی مردم را محور کار خود می دانستند که سرانجام این قیام هم همان شد که در تاریخ ثبت شده؛ مردم واقعا آماده نبودند.